“Ach” sprak mijn collega gisteren tegen een veel jonger exemplaar “het is ook een kwestie van levenservaring”. “Zij heeft ook geen discipline” hoorde ik iemand in een andere setting zeggen. “Alleen maar met chips op de bank hangen. En dan verbaasd zijn dat je ‘zo’ wordt!” “Ik sta altijd voor anderen klaar” sprak iemand op een borrel.

En jij? Waarin ben jij speciaal?

We onderscheiden ons de hele dag door van anderen. In al dan niet hardop gesproken woorden. “Nou, ík zou toch niet meer in zo’n kort rokje gaan lopen!” “Zij heeft écht een toffe baan gekregen! Maar ja, ze heeft dan ook lef! Zelf ben ik heel onzeker.” “De buurman is een enorme zeur. Maar ja, hij is ook al oud en heeft reuma.” “Zij denkt nog duidelijk in concepten. Zelf zie ik inmiddels veel beter hoe het in elkaar steekt.”

Waarin ben jij beter/minder/anders dan een ander?

Denk niet gelijk in talenten, prestaties of uiterlijk. Het uit zich soms heel subtiel. Een gedachte die even opkomt. “Wat kan hij dat mooi verwoorden. Zelf zou ik dat nooit zo kunnen omschrijven.” “Nee, ik had graag willen komen maar voel me echt helemaal niet lekker!” (Speciaalheid van het lichaam).

We spelen hier het spelletje van afgescheidenheid. (Dualiteit). Maar de wereld die jij ziet bestaat niet, want hij wordt waargenomen op een plek die niet werkelijk is. Alles wat jij ziet heeft enkel de betekenis die jíj eraan gegeven hebt. En is die ‘jij’ echt? Of ook onderdeel van de ervaring?

Kijk vandaag eens waarin jij je (subtiel?) onderscheidt van de ander. Het is hetzelfde als geloven dat er een ‘jij’ en ‘een ander’ is. Zelf geloof ik dat ook nog steeds. Niet erg.

Maar soms is er een glimp van de eenheid. Op de vraag “Alles goed?” kan ik dan volmondig “Ja!” antwoorden. In deze wereld, als ‘poppetje’ is nooit ‘alles’ goed. In werkelijkheid wel. Perfect zelfs.

Foto van Jéan Béller via Unsplash