“Ik houd nog een maand pijn”. Verbaasd kijk ik haar aan. “Hoe weet u dat?” “Dat zei de dokter. Er staat drie maanden voor na deze operatie. Daarna voelt het weer oké en kan ik verder werken aan mijn herstel.” “Maar het kan toch ook anders verlopen?” vraag ik haar.

“O, wil je me de put in praten? Waarom zou ik een uitzondering zijn? De dokter heeft het zelf gezegd”. “Ik zeg niet dat u langer pijn hebt. Misschien is het wel korter? Wie zal het zeggen?” Maar die laatste vraag heeft ze dus al beantwoord. De autoriteit op medisch gebied. Dus is het waar.

Zo geloven we veel. Vooral wat wetenschappelijk bewezen is. Wat deskundigen ons vertellen. Maar ook wat de buurvrouw zegt. Wat we in de krant lezen. Het gekakel in ons hoofd. De aannames waarmee we zijn opgegroeid.

Maar deskundigen spreken elkaar tegen. In de krant lezen we morgen weer iets anders. Dat maakt het lastig. Hoe meer twijfel we menen waar te nemen, hoe vaster we ons lijken te klampen aan meningen. Want je zult het maar niet weten. Doodeng.

De De 3 principes laten ons zien dat elke ervaring nieuw is. Dat die gewoon mag opkomen. Buiten referentiekaders of eerder opgedane ervaringen in dit moment ontstaat. Tijdelijk bestaat. Tenzij we geloven dat het anders is. Dat is het enige. Alles staat of valt met gehechtheid aan ons geloof.

Inmiddels zijn de foto’s gemaakt en kan ze vertrekken. Ik wens haar het allerbeste. Ze bedankt me. “Ja, nog even volhouden hè?” roept ze vanuit de kleedkamer. Dan gaat haar telefoon. “Dat zal m’n zus zijn” zegt ze als ik de deur voor haar openhoud. “Die wil iets leuks met me gaan doen.” Over een maand plannen denk ik. Dan ben je pijnvrij. Zeker weten. 😉