Zo voelt het nu onze website officieel ‘in de lucht’ is. Als een speel- en experimenteerplek. Toen ik kind was deed ik niet anders dan spelen en dingen uitproberen. Buiten dat wat ‘moest’ dan. Maar ook daarbinnen waren er ongelimiteerde mogelijkheden. Op school kon je een geintje uithalen en het zo minder saai maken. Als je in bed lag (steevast te vroeg) werd dat bed een boot waar je in voer of een wolk waar je op dreef. Ooit moesten mijn buurmeisje en ik voor straf vroeg naar bed en besloten we te ontsnappen via onze slaapkamerramen. Never a dul moment.

Dit bleef lang zo, ook toen ik al ‘volwassen’ werd genoemd. Maar ergens gaandeweg veranderde er iets. Ging ik me gedragen naar wat er van me verwacht werd. Of waarvan ik dacht dat het van me verwacht werd. Het werd serieuzer. Ik mocht niet falen. Er kwamen meer en meer gedragscodes bij. Welkom angst. Dag speelsheid. Het stroomde niet meer.

Een paar jaar geleden schreef ik in een gedicht over mijn jeugd: “Ik mocht nog keihard vallen. Want ik kon nog keihard huilen. Tot mijn moeders armen, daarna deed het niet meer zeer. Brede pleisters op mijn knieën en daar rende ik alweer.” Er werd trouwens weinig gehuild. En veel ondernomen.

Eenmaal kennisgemaakt met de 3 Principes bleek niets nog langer zo vast als het leek. Het lijkt alleen maar zo omdat we erin zijn gaan geloven. Nu mag ik weer ondersteboven aan het klimrek hangen en de wereld zien vanuit een nieuw perspectief. En vallen? Falen? Daar denk ik niet meer over na. Bovendien: wat is dat eigenlijk? Ja, je kunt weleens een schaafwond oplopen. De moeder die pleisters plakte is er allang niet meer. Wel onze ware natuur, die oneindig wijs en liefdevol is. Dus mag ik lekker klimmen, schommelen, draaien en glijden. Ook uitglijden. In het dagelijks leven. Op deze website. YES, de speeltuin is geopend!  

Foto: Clay LeConey via Unsplash